Of dit boek refereert aan een bestaande (of bestaan hebbende) werkelijkheid, is een vraag die sociologen mogen beantwoorden. Als letterkundig werk is het ongemeen sterk; Hubert Lampo meent dat Buysse zijn amerikaanse collega's haast een halve eeuw vóor is geweest met de uitbeelding van de door de misère veroorzaakte menselijke degradatie. Die degradatie wordt in dit verhaal voor de lezer neergezet, niet in een geëngageerd betoog, maar als feit. Daardoor des te indrukwekkender: zó zijn die zaken, fataal, noodlottig, vol menselijke hardheid, wreedheid en gruwelijkheid, culminerend in het slot, de begrafenis 'van den arme'; als op de kist van ruw wit vermolmd hout zand wordt gegooid, vraagt een van de omstanders of ze niet zou breken; de grafmaker, 'die daar vermaak in scheen te vinden', gooit een grote (bevroren) kluit op de kist; een van de planken begeeft het, en men staart in het gezicht van de dode met haar nog altijd mooie haren. Einde van een leven.